του Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα
[fusion_imageframe image_id=”211|medium” max_width=”” sticky_max_width=”” style_type=”” blur=”” stylecolor=”” hover_type=”none” bordersize=”” bordercolor=”” borderradius=”” align_medium=”none” align_small=”none” align=”none” margin_top=”” margin_right=”” margin_bottom=”” margin_left=”” lightbox=”no” gallery_id=”” lightbox_image=”” lightbox_image_id=”” alt=”” link=”” linktarget=”_self” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility” sticky_display=”normal,sticky” class=”” id=”” animation_type=”” animation_direction=”left” animation_speed=”0.3″ animation_offset=”” filter_hue=”0″ filter_saturation=”100″ filter_brightness=”100″ filter_contrast=”100″ filter_invert=”0″ filter_sepia=”0″ filter_opacity=”100″ filter_blur=”0″ filter_hue_hover=”0″ filter_saturation_hover=”100″ filter_brightness_hover=”100″ filter_contrast_hover=”100″ filter_invert_hover=”0″ filter_sepia_hover=”0″ filter_opacity_hover=”100″ filter_blur_hover=”0″]http://ardin-west.gr/wp-content/uploads/volex0-187×300.png[/fusion_imageframe]
Ο κόσμος ιδωμένος μέσα από την αθώα και συνάμα ειλικρινή ματιά των παιδιών του Αρζάνο παρουσιάζεται στο βιβλίο του δασκάλου Μαρτσέλο Ντ΄ Όρτα που είχε την ιδέα να της συγκεντρώσει και να τις εκδώσει με τον πρωτότυπο τίτλο, στα ιταλικά βέβαια: “Io speriamo che me la cavo”.
Σ’ αυτές, τα παιδιά σχολιάζουν τις οικογένειές τους, τους γύρω τους, την πατρίδα τους αλλά και άλλες χώρες, την Ιστορία, τα Θρησκευτικά, την επικαιρότητα. Τα γραπτά τους γίνονται ένας ολοκάθαρος καθρέφτης για όλον τον κόσμο. Τίποτα δεν ξεφεύγει από την αντίληψη των μικρών μαθητών. Και ο αφελής και ξεκαρδιστικός τρόπος με τον οποίο περιγράφουν ό,τι συμβαίνει γύρω τους, είναι συχνά πιο εύγλωττος και πιο ξεκάθαρος από πολλών μεγάλων.
Το βιβλίο διασκευάστηκε και έγινε θεατρική παράσταση από το Θέατρο του Νέου Κόσμου, στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Συντελεστές της παράστασης: Κατερίνα Μαυρογεώργη, Στέργιος Νένες, Θοδωρής Πετρόπουλος, Σεραφείμ Ράδης, Μαρία Φιλίνη
Και ποιος είναι αυτός που δεν εύχεται στις μέρες που περνάμε να “τη βολέψει”; Εντούτοις τα ζητήματα που ανέδειξε η είσοδος-εισβολή του κορωναϊού στις ζωές είναι πολλά, μα κυρίως την αδυναμία του Δυτικού “πολιτισμένου” κόσμου να ανταποκριθεί έγκαιρα στην πανδημία. Φανέρωσε με τον πλέον αφοπλιστικό τρόπο -ακόμα και σε υπέρμαχους του παγκοσμιοποιημένου μοντέλου ανάπτυξης- την εξαχρείωση του συστήματος το οποίο συντεταγμένα έθεσε πρώτο μέλημα την οικονομία και έφερε σε δεύτερη την ανθρώπινη αξία.
Και αναρωτιέται κανείς προς τι γίνονται όλα τούτα; Προς τι η οικονομική ευμάρεια; ο υπερκατανωλιστιμός; η παροξυστική τεχνολογική εξέλιξη; ποιον υπηρετεί εντέλει η οικονομία;
Στο κόσμο που θα διαμορφωθεί ένα είναι βέβαιο. Ή θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε συντεταγμένα την εξαχρείωση αυτού του μοντέλου “ανάπτυξης” ή θα ξαναβιώσουμε παρόμοιες καταστάσεις και ίσως την επόμενη φορά με τρόπο αμετάκλητο.
Ας ελπίζουμε, λοιπόν, αυτή τη φορά να τη βολέψουμε και ας διασκεδάσουμε με τις εκθέσεις των λιλιπούτειων φίλων μας. Άλλωστε το γέλιο μετατρέπεται στο πλέον αφοπλιστικό εργαλείο απέναντι σε κάθε δύσκολη κατάσταση και είναι μια ψυχική δήλωση και κατάφαση ζωής απέναντι στο θάνατο.

Total Page Visits: 141 - Today Page Visits: 2